Pożegnania: JERZY KŁOCZOWSKI (1924-2017)

2 grudnia 2017 roku zmarł wybitny historyk związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim – prof. Jerzy Kłoczowski. Uroczystości pogrzebowe nad urną z prochami Zmarłego odbyły się 12 i 13 grudnia w Lublinie i Warszawie. Złożenie prochów do grobu miało miejsce 14 grudnia w Krzynowłodze Wielkiej.

W okresie II wojny światowej prof. Kłoczowski był żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem Powstania Warszawskiego, podczas którego stracił prawą rękę. W redagowanym przez Niego i opublikowanym nakładem naszego wydawnictwa dwutomowym zbiorze Kompania B 1 Pułku AK „Baszta” (1939–1944), tom I, Kompania B 1 Pułku AK „Baszta” (1939–1944), tom II znalazły się teksty wspomnień i relacji, przebliżające czytelnikowi codzienną rzeczywistość powstańczych dni przez pryzmat osobistych przeżyć, doświadczeń i refleksji autorów.

Jerzy Kłoczowski urodził się 29 grudnia 1924 roku w Bogdanach Wielkich. W latach 1945–1948 studiował na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1950 roku uzyskał stopień naukowy doktora i rozpoczął współpracę naukową z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. W 1967 roku został profesorem nadzwyczajnym (otrzymując tytuł naukowy profesora), a w 1974 roku – profesorem zwyczajnym. W pracy naukowej zajmował się historią Polski przedrozbiorowej i dziewiętnastowiecznej, historią chrześcijaństwa w Polsce i dziejami zakonów oraz historią Europy Środkowo-Wschodniej. Był autorem i redaktorem blisko stu publikacji m.in. dwutomowych dzieł Kościół w Polsce oraz Dzieje polskiego chrześcijaństwa, a także studiów Chrześcijaństwo i historia, Wspólnoty chrześcijańskie w tworzącej się Europie, Europa - chrześcijańskie korzenie.

W 1956 roku należał do założycieli warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Od 1981 do 1991 roku był członkiem Rady Polskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie. Od 1981 roku kierował pracami Wszechnicy Regionu Środkowowschodniego „Solidarności”. W okresie stanu wojennego współpracował z tajnymi strukturami „Solidarności”. Od 1989 do 1990 przewodniczył Komitetowi Obywatelskiemu na Lubelszczyźnie. W 1989 roku został powołany w skład Trybunału Stanu. Rok później z ramienia KO w wyborach uzupełniających po śmierci Adama Stanowskiego uzyskał mandat senatora I kadencji w województwie lubelskim. W Senacie zasiadał do 1991 roku, pracował w Komisji Spraw Zagranicznych, należał do Parlamentarnego Klubu Unii Demokratycznej.

Jeden z inicjatorów powołania organizacji kombatanckiej Armii Krajowej. W okresie 1989–1990 prezes Światowego Związku Żołnierzy AK w okręgu lubelskim. W 1991 roku jeden z inicjatorów i fundatorów Instytutu Armii Krajowej w Lublinie. Członek Związku Inwalidów Wojennych RP, rady Kasy im. Józefa Mianowskiego, Narodowej Rady Integracji Europejskiej, rady naukowej przy Wielkim Kanclerzu KUL, rady naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego i Towarzystwa Naukowego KUL, Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. Wiceprzewodniczący Forum Polsko-Ukraińskiego. Współprzewodniczący polsko-białoruskiej komisji ds. podręczników szkolnych, rady Państwowego Muzeum na Majdanku. Od 1992 roku był również członkiem korespondentem i następnie od 2004 członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Historycznego i Collegium Invisibile.

Odnowiciel idei Europy Środkowo-Wschodniej. W 1991 roku objął kierownictwo Towarzystwa Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie, w 2002 roku został dyrektorem Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej. Był przewodniczącym Międzynarodowej Federacji Instytutów Europy Środkowo-Wschodniej, przewodniczącym Polskiego Komitetu ds. UNESCO, członkiem Rady Wykonawczej UNESCO, kilkakrotnie przewodniczył polskiej delegacji na Konferencji Generalnej UNESCO, był również założycielem Polskiej Rady Ruchu Europejskiego. Wykładał m.in. na Collège de France, Merton College w ramach Oxford University i University of Madison-Wisconsin.

Wielokrotnie odznaczany, m. in. Orderem Orła Białego, Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.