Kino i teatr
Norbertinum
ul. Długa 5
20-346 Lublin
tel. 744 11 58
fax 744 11 48
ul. Długa 5
20-346 Lublin
tel. 744 11 58
fax 744 11 48
Przewodnik po historii teatru w Polsce, napisany z dużym znawstwem, charakteryzujący się klarownością i przystępnością w prezentowaniu niezwykle erudycyjnego materiału. Ukazuje najważniejsze momenty rozwoju myśli teatralnej w Polsce, poczynając od średniowiecznych dramatyzacji liturgicznych, kończąc na współczesnym teatrze alternatywnym. Szczególną uwagę poświęca Autor dwudziestowiecznym przemianom kształtu polskiego teatru, ukazując sylwetki wybitnych reformatorów (m.in. Wyspiański, Osterwa, Jaracz, Schiller, Szajna, Horzyca, Dejmek, Grotowski, Kantor) i podkreślając znaczącą rolę niezwykłych osobowości reżyserów, aktorów w doskonaleniu artystycznej wizji polskiej sceny. Orientację w bogatym materiale faktograficznym ułatwiają liczne tabele, zestawienia oraz uzupełniające całość indeksy. Opracowanie stanowi cenną alternatywę monografii naukowych oraz pomoc w popularyzacji wiedzy o polskim teatrze, w kształtowaniu świadomości bogatej tradycji i znaczącego dorobku.
O Autorze
Kazimierz Braun, reżyser, pisarz, historyk teatru. Kierował Teatrem im. Osterwy w Lublinie (1967-1974), następnie Teatrem Współczesnym we Wrocławiu (1975-1984). Wykładał na Uniwersytecie Wrocławskim, uczył aktorstwa i reżyserii na PWST Kraków/Wrocław. Od 1985 r. mieszka i pracuje w Stanach Zjednoczonych, gdzie reżyserował w licznych teatrach i wykładał w New York University, University of California, DePaul University w Chicago i innych. Zrealizował ponad 130 widowisk teatralnych i telewizyjnych w kraju i zagranicą, wśród nich liczne sztuki Norwida i Różewicza, Dziady Mickiewicza, Annę Livię wg Joyce'a, Dżumę wg Camusa. Opublikował 25 książek w językach polskim i angielskim, m.in. Teatr Wspólnoty (Kraków 1972), Nowy teatr na świecie. 1960-1970 (Warszawa 1975), Teatr Polski (1939-1989) (Warszawa 1994), Szkice o ludziach teatru (Warszawa 1996), Wprowadzenie do reżyserii (Warszawa 1998), Kieszonkowa historia teatru na świecie w XX wieku (Lublin 2000), Kieszonkowa historia teatru polskiego (Lublin 2003).
W 23 szkicach, poświęconych teatrowi i spektaklom, Autor przybliża sylwetki i dokonania dramaturgów europejskich od Ajschylosa po Pirandella i Stopparda. Ukazuje różnorodność i złożoność, bogactwo i oryginalność teatru w świecie, w poszczególnych krajach i kulturach. Dla polskich miłośników teatru jest to okazja do poznania wielu ciekawostek o dramatach i spektaklach, które Autor widział, czasami po kilkanaście razy, na scenach Europy Zachodniej (głównie w Anglii), a także o odtwórcach i aktorach.
O Autorze
Mieczysław Paszkiewicz, poeta, eseista, historyk sztuki, jedna z głównych postaci życia naukowego i literackiego polskiego Londynu. W latach II wojny światowej był żołnierzem konspiracyjnej Narodowej Organizacji Wojskowej. Po aresztowaniu wiosną 1941 r. więziony był początkowo w Lublinie, a następnie w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu i Mauthausen/Gusen. Profesor historii sztuki w Uniwersytecie Londyńskim oraz w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. Jako poeta debiutował w Lublinie ("Głos Literacki", 1939). W Anglii (gdzie przebywa od 1946 r.) był współtwórcą grupy poetyckiej "Kontynenty" oraz współzałożycielem i członkiem "Merkariusza Polskiego". Autor poezji, esejów, refleksji z licznych podróży (poświęconych głównie sztuce i architekturze różnych obszarów), wydanych na emigracji i w kraju. Są to m.in. Zmiany (poezje, Londyn 1975), Zrywając kwiaty w Stabiae (esej, Kraków 1977), Kamień i muszla. Notatnik podróżny (Londyn 1979), Granice Europy. Notatki podróżne (Londyn 1982), Opowiadania jońskie (poezje, Kraków 1984), Rozmowy z Saszą (Lublin 1994), Przebudzenie jesienią (Lublin 1995), O Bogu prozą (Lublin 1999).
Książka zadaje pytania o możliwość odnalezienia odpowiedzi poprzez sztukę filmową na kwestie odnoszące się do tematyki religijnej i doświadczenia Boga. Podejmuje rozważania na temat wypracowywania przez popkulturę i religię wspólnego języka, zrozumiałego dla człowieka żyjącego w płynnej, medialnej nowoczesności oraz rozważa sposoby kształtowania świadomego odbiorcy, który dokonywałby desakralizacji tego, co zostało odarte ze sfery sacrum. Tym samym proponuje także rozumienie kerygmatyczności jako sposobu czytania tekstu filmowego będącego wezwaniem do ewangelizacji. Ta zaś powinna być otwarta na różnorodne formy służące przekazaniu kerygmatu, także i te mówiące językiem kultury popularnej i posługujące się zmedializowanymi formami przekazu popkulturowego.
O Autorze
Adam Regiewicz jest profesorem Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, wykładowcą Wyższego Seminarium Duchownego OO. Kapucynów w Krakowie, kierownikiem Pracowni Komparatystyki Kulturowej AJD, zajmuje się transkulturowym badaniem średniowieczności, semiotyką i antropologią nowych mediów. Opublikował m.in.: Kościół a spirytyzm, Wizerunek heretyka w średniowiecznym piśmiennictwie polskim, Harry Potter i nasze dzieci, czyli przewodnik dla rodziców i nie tylko, Dialog filmu z literaturą, Ślady obecności średniowiecznego wizerunku inkwizytora i civitas diaboli w polskiej literaturze fantasy po roku 1989.
)