Nowosci

To właśnie czas wydaje się jednym z najważniejszych pojęć poetyckiej filozofii Cichosza. Przeszłość i przyszłość współistnieją w lirycznym świecie, a na ich styku pojawia się teraźniejszość, uosobiona przez chwilę, nazwaną kilkakrotnie mgnieniem oka. Czas w utworach autora [...] jest namacalny i zmysłowy, szeleści, oblepia włosy, przecieka przez palce i produkuje zmarszczki. Nie da się go „obejść” ani „wykołować” [...]. Zadaniem tej liryki okazuje się dawanie odporu przemijania i chwytanie chwili w petyckim obrazie [...]. Prostota języka, ukazanie codzienności, umiłowanie detalu i konkretu, zmysłowość przedstawionego świata, wreszcie kolokwialność decydują o tym, że te ładne wiersze będą zrozumiałe dla szerszego grona czytelników.

O Autorze
Jan Henryk Cichosz, ur. 1 lipca 1949 r. w Wielobyczy (dawniej woj. zamojskie, powiat Krasnostawski). Publikował wiersze w prasie regionalnej i centralnej, m.in.: „Życie Literackie”, „Kamena”, „Okolice”, „Tygodnik Kulturalny”, „Nowy Wyraz”, „Za i przeciw”, „Radar”, „Słowo Powszechne”, „Morze i Ziemia” oraz w antologiach i almanachach. Kilkakrotnie jego wiersze prezentowane były w radio. Wydał następujące tomiki poetyckie: Pielgrzymka (1983), Przez otwarte ogrody (1988), Wieczór autorski (1990), Malowania czasu (1993), Krajobrazy pamięci (1995), Przestrzenie (1997), Czas fotografii (2000), Śmierć motyla (2002), Zegar słoneczny (2005), Codzień (2008).

Natalię Cabot, emerytowaną profesor historii zajętą pisaniem książki o hetmanie Mazepie, interesują fakty; broni ich przed mitami i literacką fantazją. Niespodziewanie jej spokojną egzystencję zakłóca żywioł fikcji w postaci lokatorki Trudy Zeitblom i studentki Haliny Szadurskiej, uwikłanych w życie i twórczość sławnego amerykańskiego powieściopisarza Edwarda Rubina. Pani Szadurska usiłuje chronić Halinkę przed fascynacją starym pisarzem i w rezultacie coraz głębiej pogrąża się w gąszcz intryg, których ośrodkiem jest postmodernistyczna kuźnia pisarska Rubina, bezwzględnego wobec swoich modeli powieściowych. Czy może być ukarany, czy będzie? Życie w jego prawdziwych dramatach okaże się okrutniejsze od fikcji.

O Autorce
Joanna Clark – pisarka, publicystka, absolwentka warszawskiej polonistyki. Współpracowała z wieloma wydawnictwami amerykańskimi, m.in. jako konsultanka przy powstawaniu redagowanej przez Philipa Rotha serii „Pisarze Innej Europy”. Była inicjatorką wydania pism Brunona Schulza (The Street of Crocodiles, New York 1977), autorką wstępu do Kompleksu polskiego Tadeusza Konwickiego (The Polish Complex, New York 1984) oraz opowiadań Danuty Mostwin (Testaments, Ohio 2005). W 1990 r. obroniła tytuł doktora w Katedrze Literatury Porównawczej Uniwersytetu Pensylwanii, a następnie podjęła pracę na Wydziałach Historii i Slawistyki na Uniwersytecie Rutgers (New Jersey), współpracowała również z Hunter College (Nowy Jork). Autorka artykułów drukowanych m.in. w „The Polish Review”, „The Nation”, „Polin”, „Tekstach Drugich”, „Rzeczpospolitej”, „Przeglądzie Polskim”. Bierze udział w licznych konferencjach naukowych organizowanych m.in. przez Fundację Kościuszkowską oraz PIASA (Polish Institute of Arts and Science in America).
W 2000 r. opublikowała swoją pierwszą powieść Romantyczka (Kalisz 2004), o której pisano: „Rytm tej prozy nerwowy, elektryzujący. Więcej nie zdradzę. Warto przeczytać” (Marek Nowakowski); „Powieść Joanny Clark Romantyczka wędruje swobodnie nad granicą prozy realistycznej i prozy lirycznej” (Jadwiga Maurer); „W minipowieści Romantyczka stajemy wobec spraw ostatecznych, podobnie jak w słynnym opowiadaniu Tołstoja Śmierć Iwana Iljicza” (Renata Gorczyńska).

Anna Czekanowska, muzykolog i etnograf, autorka wielu książek i rozpraw naukowych z dziedziny etnomuzykologii. W swoich wspomnieniach, pisanych z perspektywy dziesięcioletniej dziewczynki, nakreśliła obraz rodzinnego Lwowa, ogarniętego wojną w 1939 roku, a później okupacją niemiecką i sowiecką. Na kartach swojej książki opisała zmieniającą się rzeczywistość, odchodzenie świata „zapamiętanego”, kojarzącego się z bezpiecznym, iddyllicznym dzieciństwem, i wkraczanie świata „rzeczywistego”, obcego, pełnego nienawiści i przemocy. Przywołała postaci wielu wybitnych naukowców, związanych ze środowiskiem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, jak również sylwetkę swojego ojca, prof. Jana Czekanowskiego, antropologa, etnologa, badacza pierwotnych kultur afrykań-skich i podróżnika. Książka o dużej wartości historycznej, uzupełniona przypisami i komentarzami umieszczonymi w książce po każdym rozdziale, oraz fragmentem mapy województwa wołyńskiego w latach 1939–1940. Zilustrowana czarno-białymi fotografiami, które oprócz postaci z rodziny Czekanowskich, Sergiejewskich, Koźmińskich, Szybalskich, przedstawiają polskie, kresowe dwory szlacheckie (Supranówka, Kaczanówka, Klebanówka) oraz najciekawsze zabytki charakterystyczne dla architektury Lwowa (fotografie pochodzą sprzed 1939 roku).

O Autorce
Anna Czekanowska, etnomuzykolog. Studiowała muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim, Uniwersytecie Warszawskim, na Freie Universität w Berlinie oraz na uniwersytecie w Kolonii. W latach 1969–1999 była kierownikiem Zakładu Etnomuzykologii Uniwersytetu Warszawskiego, a latach 1975–1991 – dyrektorem Instytutu Muzykologii. Prowadziła badania naukowe w Konserwarium im. Czajkowskiego w Moskwie (1962), wykłady i badania w University of State Washington (1963) oraz liczne wykłady gościnne w Europie, Stanach Zjednoczonych i ZSRR, m.in. w Johannes Gutenberg University (Mainz, 1983–1984), Pittsburg University, Duquesne University i University of Washington (1980-83) oraz w Durham University (1994). W latach 1999–2004 wykładała na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 2004 roku wykłada w prywatnej uczelni akademickiej z prawem nadawania doktoratów Collegium Civitas. Została uhonorowana Nagrodą III stopnia Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego za rozprawę Melodie ludowe wąskiego zakresu w krajach słowiańskich (1973), Nagrodą II stopnia Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego za książkę Kultury muzyczne Azji (1982), Nagrodą I stopnia Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego za Studien zum National Stil der polnischen Musik (1990) oraz Nagrodą Sekretarza I Wydziału PAN za Polish Folk Music – Slavonic Heritage – Polish Tradition – Contemporary Trends.

Przedmowa: Jerzy R. Krzyżanowski
Wstęp: Włodzimierz Odojewski

Antologia zawiera wiersze, poematy, opowiadania, eseje, reportaże, fragmenty powieści i dramatów, napisane w latach 1943–1993 przez ponad 100 autorów w 7 językach, a opublikowane w 14 krajów, m.in.: w Anglii, Argentynie, Australii, na Białorusi, we Francji, w Izraelu, Rosji, Stanach Zjednoczonych, we Włoszech. Wśród autorów piszących o tematyce katyńskiej znaleźli się zarówno pisarze o ustalonej sławie, tacy jak: W. Broniewski, J. Ficowski, F. Goetel, M. Hemar, Z. Herbert, K. Iłłakowiczówna, F. Konarski, J. Mackiewicz, Cz. Miłosz, W. Odojewski, K. Wierzyński, A. Wozniesieński, jak i autorzy jednego tylko wiersza, piszący w kraju i na emigracji. Utwory ogłaszane w językach obcych publikowane są w tłumaczeniu na język polski.

Głosy o książce

Ta antologia powinna się znaleźć w domowej biblioteczce każdego polskiego domu.

Osobliwością publikacji jest to, że stanowi podsumowanie obrazu narodowej tragedii w literaturze nie tylko polskiej, lecz światowej.

Książka godna jest polecenia nauczycielom, którzy poszukują tekstów poetyckich na lekcje języka polskiego i wieczornice.

Katyń w literaturze jest wzruszającym dokumentem wielkiej tragedii, a równocześnie (z bardzo małymi wyjątkami) dziełem sztuki.

Opracowany przez Krzyżanowskiego zbiór utworów literackich winien ułatwić zrozumienie i odczucie tego symbolu jako dramatu ogólnoludzkiego.

Treść jej to boląca dusza skrzywdzonego Narodu, to głos sumienia świata i sprawiedliwości.

Przejmująca lekcja historii i literatury.

Poezje, noty o obrazach: Józef Pless
Malarstwo: Marlena Nizio
Słowo wstępne: bp Józef Zawitkowski
Zdjęcia obrazów: Marlena Nizio, Marek Pabis, Mariusz Kuciński

Józefie Czcigodny! Czytam, oglądam obrazy pani Marleny Nizio i niespodzianie modlę się Twoimi wierszami. Wiem, co znaczy taki układ książki: poezja, obraz i historia. Poznaj, uwierz i pokochaj. Józefie Szanowny! To Ty tak kochasz Matkę Bożą, Tę, która tysiąc ma imion i wszystka jest piękna w swoich obrazach? [...]
Marleno Czcigodna! Ty chyba malujesz swoje słodkie Umilenja i Skrobiaszki piórem Gabryela. Wielka jesteś, bo Ikonę trzeba malować z wiarą i ukochaniem.

O Autorach
Marlena Nizio, stypendystka Ministra Kultury i Sztuki, odbyła studia na wydziale malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie uwieńczone dyplomem pod kierunkiem prof. Jerzego Nowosielskiego w 1986 r. Zorganizowała 25 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, m.in.: 3 w Nowym Jorku (1991, 2003 i 2004), 2 w Londynie (1994, 1995), 4 w Glasgow, 3 w Edynburgu, po kilka – w Warszawie i w Krakowie, a także w Wilnie i we Wrocławiu. Prezentowała także swoje obrazy na ponad 50 wystawach zbiorowych. Dwukrotnie brała udział w Dniach Polskich w Kenii zorganizowanych przez Ambasadę RP w Nairobi, a także w licznych wystawach urządzanych przez galerię ADI-ART z Łodzi, m.in. w Szwecji i Meksyku.
Jeden z jej obrazów przedstawiający VIII stację Drogi Krzyżowej znajduje się w ekspozycji stałej w muzeum przy sanktuarium w Guadalupe w Meksyku. Dwa obrazy: Serca Jezusowego i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, są umieszczone w kościele Serca Jezusowego w Krakowie-Nowej Hucie. Jedna z ikon – Matka Boska Pocieszycielka Strapionych, trafiła do afrykańskiego buszu – na ołtarz kaplicy misyjnej w Ruiri Mission na zboczu góry Mont Kenya w Kenii.

Józef Pless, poeta, prozaik, tłumacz i publicysta, jest animatorem wielu wydarzeń kulturalnych w kraju i za granicą oraz laureatem wielu nagród literackich w Polsce i w Niemczech. Wydał pięć tomików wierszy: Partner tancerki czarnej (Lubeka 1996), Obraz wyschniętych wód (Grudziądz 1998), Pół na pół (Kraków 2001), Codzienna lekcja historii (Warszawa 2003), Lubeckie paciorki do syna (Warszawa 2008) oraz przekład tomiku Obraz wyschniętych wód – Das Bild der ausgetrockneten Gewässer (Hamburg 2003). W 2006 r. wydał powieść Jaki tam ze mnie volkswagen, a w 2008 biografię O Wojtku Siemionie, za którą otrzymał nagrodę „Złote Pióro”.
Jest członkiem: Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w Londynie, Polskiego Stowarzyszenia Autorów, Dziennikarzy i Tłumaczy w Paryżu, Fundacji Artystycznej „Pegasus” w Hamburgu, Stowarzyszenia Autorów Niemieckich i Ich Przyjaciół w Lubece (członek zarządu), Związku Literatów Polskich w Ciechanowie (członek honorowy), Academia Europaea Sarbieviana w Sarbiewie (współzałożyciel), Academia Europaea Sarbieviana Sektion Jacob Balde w Lubece (prezes).

Tomik poezji Zakamarki duszy jest „osobistym pamiętnikiem duchowym” Autora; świadectwem własnych poszukiwań głębszego, prawdziwego życia, bardziej autentycznej wiary i bliższej relacji z Bogiem. Możemy w nim odnaleźć zmagania się Poety o prawdziwe oblicze Boga w samym sobie, o własne miejsce we wspólnocie Kościoła, wreszcie o istotę swego człowieczeństwa, budowanego mozolnie w codziennym życiu, pełnym trosk i różnorodnych doświadczeń. Tomik może stanowić odbicie duchowej drogi wielu osób naszych czasów.

przekład tekstu na język angielski
oraz zdjęcia: Iwona Macałka

Książeczka przeznaczona dla dzieci w wieku przedszkolnym, została przygotowana w dwóch wersjach językowych – polskiej i angielskiej. Jej bohaterką jest Misiaczka Rozalia, która na co dzień mieszka w londyńskim Przedszkolu Bayonne. Bardzo lubi podróże i odwiedziła już kilka krajów, m.in. Indie, Irlandię, Polskę, Maltę, Tunezję.

Książeczka opisuje i ilustruje wędrówkę Misiaczki po Serengeti – jednym z najbardziej znanych parków narodowych na świecie, położonym w Tanzanii. W przystępny sposób przekazuje najważniejsze informacje oraz ciekawostki na temat zwierząt zamieszkujących ten teren. Ciekawie opowiada o życiu i zwyczajach Masajów, półkoczowniczego plemienia mieszkającego w północnej Tanzanii, komunikującego się w języku suahili. Oprócz 22 kolorowych fotografii ilustrujących afrykańską przyrodę oraz egzotycznych mieszkańców Serengeti, autorka przybliża swoim czytelnikom podstawy języka suahili. Lektura książeczki jest więc m.in. okazją – nie tylko dla dzieci, ale również dla ich rodziców – do wspólnej nauki ok. 26 słówek w tym języku.

O Autorce
Iwona Macałka, urodzona w Polsce, na stałe mieszka w Londynie. Pracuje jako przedszkolanka oraz koordynator współpracy międzynarodowej w londyńskim przedszkolu. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich za Granicą. Podróżuje po świecie. Wielkanoc 2009 r. spędziła w Tanzanii, gdzie wraz z Misiaczką Rozalią zwiedziła Park Narodowy Serengeti. Ta podróż zaowocowała kolejną książeczką dla dzieci. Pierwszą autorka wydała we wrześniu 2009 r., zatytułowaną Wycieczka do Indii Misiaczki Rozalii.

Wzruszające i pełne ciepła opowiadanie, którym autorka wprowadza czytelnika w świat dzieci dotkniętych śmiertelną chorobą. Ukazuje niezwykle istotne problemy, takie jak: sens cierpienia w ludzkim życiu, osamotnienie ludzi chorych, lęk przed śmiercią. Ta niezwykła książeczka jest zapisem przeżyć młodej dziewczyny – tytułowej Asi, która pracując jako wolontariuszka w hospicjum, zaprzyjaźnia się z małą dziewczynką – Olą, chorą na białaczkę, i towarzyszy jej w ostatnich miesiącach życia. Doświadczenie to pomaga jej lepiej zrozumieć świat ludzi chorych i staje się dla niej okazją do przewartościowania i zmiany własnego życia. Walorem opowiadania jest to, że w sposób wyważony i subtelny odsłania przed czytelnikiem tajniki ludzkiego wnętrza, pokazuje, jak można sobie radzić ze strachem i z zagubieniem odczuwanym zarówno przez chore dzieci, jak i ich opiekunów.

Słowo wstępne: Krzysztof Muszkowski
grafika: Tomasz Mickiewicz

Tomik poetycki Proscenium jest drugim, poszerzonym wydaniem debiutanckiego tomiku Anny Marii Mickiewicz Dziewanna, opublikowanego w Warszawie w 1985 roku przez „Galerię Słowa”, skupiającą niezależnych wydawców i autorów działających bez zezwolenia ówczesnych władz. Wydawnictwo było związane z salonem literackim i ze środowiskiem prof. Kazimierza Dąbrowskiego, twórcy teorii dezintegracji pozytywnej. Dyskusje poetyckie organizowano w prywatnych domach, cechował je nieoficjalny charakter. Tomik został zaprezentowany podczas spotkania w Warszawie, w salonie literackim, w domu pani Czesławy Dąbrowskiej.
W Proscenium autorka prezentuje wiersze opublikowane w 1985 roku, uzupełnione o cykl zatytułowany Wspomnienia. Utwory w nim zamieszczone powstały w tym samym okresie, nie zostały jednak opublikowane w pierwszej edycji tomiku. Powstały w ważnym okresie dziejowym polskiej historii, na początku lat osiemdziesiątych, tuż po stanie wojennym. Ukazują atmosferę tamtych trudnych dni, nie mają jednak charakteru politycznego. To liryczne odczucia i dyskursy, które nie odwołują się bezpośrednio do konkretnych sytuacji czy wydarzeń. Są poetyckim zapisem klimatu chwili. Autorka instynktownie ucieka od realiów w stronę natury, lecz nie tej sentymentalnej, sielankowej. Podmiot liryczny staje wobec jej drapieżności i niebezpieczeństw. Podejmuje wyzwania, które zostają ubrane w formę krótkich, poetyckich dialogów, ballad. W alegoryczny sposób autorka wprowadza w atmosferę owych dni, z którymi nadal może się identyfikować dorastające wówczas pokolenie.
Proscenium nawiązuje do Dziewanny i oddaje jej charakter poprzez wybór podobnej formy graficznej; dotyczy to zarówno kroju liternictwa, jak i – jakże typowej w owym czasie – oszczędnej szaty graficznej.

O Autorce
Anna Maria Mickiewicz, poetka i dziennikarka, urodzona w Lublinie, od kilkunastu lat mieszka w Londynie. Publikuje w językach polskim i angielskim. Jest członkiem Zarządu Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i redaktorem „Pamiętnika Literackiego” (Londyn). Współpracuje z brytyjskim klubem i wydawnictwem literackim „Ambit” (Londyn) oraz z redakcją kwartalnika artystycznego „Quo Vadis”. Przez wiele lat współpracowała z londyńskim serwisem korespondentów. Zajmuje się również przekładami poezji z języka angielskiego na język polski, m.in. Marii Jastrzębskiej (Wielka Brytania) i Johna Guzlowskiego (USA).
Jej wiersze, artykuły, recenzje i krótkie opowiadania były drukowane w wielu pismach ogólnopolskich i zagranicznych, m.in. w: londyńskim „Dzienniku Polskim”, nowojorskim „Nowym Dzienniku”, miesięczniku literackim „Akant”, londyńskim „Pamiętniku Literackim” oraz w tygodniku „Wprost”.

Posłowie: Joanna Wardach

Warsztat poetycki Aldony Miłkowskiej zwraca się w stronę renesansowej metaforyki miłosnej, chętnie operującej motywem oczu, ust, dłoni, włosów i przede wszystkim ognia. Nie brakuje przy tym nawiązań do współczesnej kobiecej liryki erotycznej, w której królują niedomówienia, zmysłowość w opisach, a także nawiązania do świata natury. Ta poezja jest na wskroś intymna, nadbudowana nad codziennym życiem kobiety, która doświadczyła wszystkiego, co rozpościera się między biegunami życia i śmierci. Najważniejsza w tym wszystkim wydaje się miłość: do Boga, męża, dzieci, innych ludzi, przyrody, nawet do ukrytych głęboko w duszy demonów. Dzięki temu pryzmatowi podmiot liryczny ani razu nie żali się, że chciałby cofnąć czas, wręcz przeciwnie – chwile, w których nie było kolorowo, są dla niego lekcją, dają możliwość wyciągania wniosków na przyszłość. Sama powszedniość staje się przez to łatwiejsza do ogarnięcia, ponieważ nabiera wyższego sensu jako cząstka boskich planów. [...] Magiczne chwile, o których opowiada cały tomik, to ułamki doświadczeń oddzielające się od przyziemnych trosk i cierpień, a wznoszące się ku niebu niczym modlitwa do dobrego Boga albo zostające na ziemi pod postacią opiekuńczych aniołów. Trzeba jednak nauczyć się te chwile prowokować, trzeba przynajmniej raz zatrzymać się wbrew temu, co gna człowieka nie wiadomo gdzie, i spokojnie się rozejrzeć. [...] Jest to więc twórczość pełna dojrzałych przemyśleń i mądrych wskazówek dla każdego, kto boryka się z rzeczywistością zwaną przez większość życiem. Jest to moim zdaniem udana próba uniwersalnego ujęcia kobiecego doświadczenia rzeczywistości codziennie magicznej.

O Autorce
Aldona Miłkowska urodziła się w Niemodlinie na Ziemi Opolskiej. Jest absolwentką Wydziału Pedagogiki i Psychologii UMCS oraz Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Pracuje w Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie. Przez wiele lat prowadziła kursy języka angielskiego dla dzieci, młodzieży i dorosłych, a do chwili obecnej zajmuje się tłumaczeniami. Za wiersz Udajesz w wersji angielskiej otrzymała I Nagrodę Międzynarodowego Stowarzyszenia Poetów w USA i została Poetką Roku 2007.

Książka jest pokłosiem spotkania poświęconego Danucie Paluchowskiej, które odbyło się w KUL 8 kwietnia 2008 r., w kontekście pierwszej rocznicy śmierci Uczonej. Zawiera wypowiedzi uczestników, ale również teksty nadesłane później przez grono współpracowników i przyjaciół. Osobną część tomu stanowi antologia studiów i szkiców Danuty Zamącińskiej, dotychczas rozproszonych w licznych czasopismach naukowych i pracach zbiorowych, mająca na celu ułatwienie czytelnikom korzystania z tych wybitnych prac. Wśród nich znalazły się teksty młodzieńcze: recenzje poświęcone Słowackiemu oraz szkice na temat liryki Gałczyńskiego, oraz komentarze filologiczno-biograficzne z prac edytorskich. Dodatkowo w tomie zamieszczono mowy wygłoszone na pogrzebie Danuty Paluchowskiej.

Wspomnienia autorki, pochodzącej z okolic Wilna, zapoczątkowane relacją z deportacji do Kazachstanu, gdzie przebywała z matką i dwoma braćmi przez 3 lata, przystosowując się do tamtejszych warunków i obyczajów Kazachów; dalszym etapem jej życia był wyjazd „z nieludzkiej ziemi” wraz z armią gen. Andersa do Persji i pobyt w obozie polskich uchodźców w Teheranie, przebiegający nie bez ciekawych wydarzeń; następnie pobyt na Czarnym Lądzie w Ugandzie, wśród tropikalnej przyrody i zwierząt. W 1948 r. autorka przybyła wraz z rodziną do Anglii, w której rozpoczęła egzystencję „obywatelki wolnego świata”; dalsze jej dzieje to okres studiów, praca zawodowa i życie rodzinne, nabycie i restauracja posiadłości w Sussex, a także wyjazdy do francuskiej Prowansji, gdzie odbudowała wraz z innymi murowaną owczarnię. Książka przedstawia w interesujący sposób koleje życia Ireny, prezentując jej autoportret jako osoby zaradnej, ciekawej świata i przygód, łatwo nawiązującej przyjazne kontakty z ludźmi i umiejącej cieszyć się chwilą obecną i tym, co przynosi życie.

Posłowie: Zbigniew Masternak

Smolak to zjawisko osobne. Człowiek, który przez całe swoje życie musi się zmagać ze straszną chorobą, jaką jest zanik mięśni. Choroba dała znać o sobie, gdy miał trzy lata. Jako nastolatek przestał chodzić. Najpierw poruszał się na wózku inwalidzkim, obecnie – już tylko na elektrycznym. A jednak – mam takie wrażenie – przeżył swoje życie pełniej niż wielu zdrowych, którym właściwie wszystkiego mógłby zazdrościć. Życie Smolaka to codzienna walka z wyzwaniami, do których należy chociażby niemożność samodzielnego wstawania z łóżka. A jednak udało mu się ocalić w sobie radość życia.
W jego utworach, zawartych w debiutanckim tomiku Zastępczy życiorys i inne wiersze, rzadko pobrzmiewa narzekanie – jeżeli już, to podszyte dobrotliwą kpiną. Przy czym są to wiersze zaskakująco dojrzałe. Autor świetnie opanował poetyckie rzemiosło – nie znajdziemy w jego utworach niedociągnięć, jakie są zwykle obecne w książkach debiutantów. Smolak posiadł arcytrudną sztukę wyrażania maksimum treści w minimalnej liczbie słów – posługuje się piórem po mistrzowsku, dwoma odpowiednio dobranymi słowami wyrażając to, na co inni potrzebują nieraz kilku wersów. Czasem jego poezje są przejmujące do szpiku kości, czasem liryczne, czasem też zadziwiająco celnie komentujące rzeczywistość.

O Autorze
Ryszard Smolak, ur. w 1953 r. w Woli Przybysławskiej. Mieszka w Puławach. Od 15. roku życia porusza się wyłącznie na wózku inwalidzkim. Był radnym Rady Miasta Puławy IV kadencji. Obecnie, już drugą kadencję, przewodniczy Powiatowej Społecznej Radzie ds. Osób Niepełnosprawnych. Jest członkiem Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, członkiem Rady Programowej Centrum Integracyjno-Rehabilitacyjnego w Puławach. Pracuje społecznie w komisjach, radach i stowarzyszeniach (jest współtwórcą paru z nich), których celem jest likwidacja barier i integracja społeczeństwa. Za swoją ponad 20-letnią pracę społeczną został wyróżniony ogólnopolskim tytułem „Społecznika Roku 2005” Fundacji Pomoc Społeczna SOS Jacka Kuronia i Wisławy Szymborskiej
Wiersze publikował m.in. w: „Scriptores Scholarum”, antologii utworów nagrodzonych w Konkursie Poetyckim im. Włodzimierza Pietrzaka, „Tece Puławskiej”, „Głosie Garbowa” i czasopismach regionalnych. Fraszki jego autorstwa czytane były na antenie Radia Lublin. Otrzymał kilka wyróżnień. Jego artykuły o tematyce dotyczącej środowiska osób niepełnosprawnych, publikowane m.in. w „Losie”, wzbudzały żywe zainteresowanie. Obecnie Smolak przygotowuje do druku książkę autobiograficzną.

Często myślałam o tym, aby napisać książkę, ale kończyło się na artykułach, jakie pisałam do wielu gazet polonijnych.
Moi przyjaciele Marysia i Remi Ptaszyńscy, którzy chętnie czytali moje artykuły, w czasie jakiegoś przypadkowego spotkania zasugerowali mi, abym napisała książkę – i to był początek...
Przez kilka lat mieszkałam na granicy ze Szwajcarią, nieopodal Basel, w domu, którego okna wychodziły na Ren i winnice. Miejscowi winiarze mogli godzinami opowiadać o uprawie winorośli... i to oni namówili mnie, abym wybrała się na wycieczkę w dolinę Renu, bo warto... Pojechałam.
W czasie tej podróży oczu nie mogłam oderwać od ciągnących się kilometrami winnic, budowanych na zboczach rzeki zamków, które swoimi korzeniami sięgają czasów średniowiecza, ale także z zainteresowaniem słuchałam legend i ciekawych historyjek o tych, którzy tu mieszkali przed wiekami. Chwila zastanowienia – skoro książka, to czemu nie przenieść tych „pięknych krajobrazów z podróży”, które tak głęboko utkwiły w mojej pamięci, na papier... I tak zrobiłam.
Akcja mojej książki [...] toczy się w XVIII woeku na terenie Austrii, Niemiec i w Polsce, gdzie rządy w tym czasie sprawował król August II Mocny, na przemian ze Stanisławem Leszczyńskim.

O Autorce
Irene Sturm z d. Bielińska, urodziła się w Lublinie, studiowała ekonomię na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Po ukończeniu studiów pracowała w byłej Wschodniej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Lublinie. Po wyjeździe z Polski w 1986 r. przez pewien czas mieszkała w Niemczech i Szwajcarii; w 1991 r. na stałe osiadła w USA. Pisała artykuły do gazet polonijnych takich jak „Gwiazda Polarna” i „Wiadomości Piastowskie”. Obecnie mieszka w Kalifornii, w zachodniej dzielnicy Los Angeles.

Przedmowa: Joanna Jasińska

Książka jest rozprawą doktorską; prezentuje „wiele trafnych odczytań myśli krytycznej i oryginalnych dzieł literackich Antoniego Langego, wypełnia także interpretacyjnie mniej zbadane obszary świadomości kulturowej Młodej Polski” (prof. A.Z. Makowiecki). „Dużym walorem książki Pawła Wojciechowskiego jest umiejętność rozszyfrowania palimpsestowej struktury tekstów Antoniego Langego. W zaproponowanej tu lekturze rozszyfrowane zostają wykorzystane przez artystę interteksty. Podkreślić trzeba także kompetencje autora w dziedzinie filozofii i projektów antropologicznych przełomu XIX i XX wieku” (prof. E. Paczoska). Rozważania zogniskowane są wokół symboli oświetlających dokonywaną przez pisarza lekturę kultury oraz uniwersaliów egzystencjalnych determinujących jego portret duchowy.

Część I – Księga symboli. W kręgu tekstów krytycznoliterackich Antoniego Langego prezentuje studia krytycznoliterackie pisarza jako miejsce uaktywniania się symboli organizujących lekturę kultury. Ujawniono tu – w toku analizy szkiców zawartych w tomie Studia z literatury francuskiej – fascynację pisarza twórczością symbolistów i parnasistów francuskich. Odczytano także, omawiając Langego Pochodnie w mroku, zapis symboli: logosu, bytu i harmonii, wkomponowany w strukturę portretów literackich: Żeromskiego, Reymonta oraz Kasprowicza. Przedstawiono też wpisany w zbiór Studiów i wrażeń sąd Langego o sztuce oraz jej zadaniach, a także jego koncepcję geniuszu.

Część II rozprawy – W przestrzeni twórczości własnej. Antoni Lange jako antropolog kultury stanowi próbę rozpoznania wewnętrznego portretu człowieka jako podmiotu kultury. Ukazano tu przeobrażenia, jakim podlega optyka śmierci w lirykach Langego z cyklu Rozmyślania: od zanurzenia w cierpieniu i fascynacji śmiercią do zgody na skończoność istnienia. Wizerunek kresu rozpoznano także w przestrzeni poematu pt. Lilith – dominanty tego obrazu odczytano poprzez mit ikaryjski oraz w korelacji z poetyką baroku. Eksploracja opowiadań fantastycznych z tomu W czwartym wymiarze odsłoniła natomiast naturalistyczne inspiracje Langego. Rozprawę zamykają badania nad powieścią utopijną Miranda – kulminacyjnym momentem prezentacji jest tu portret „człowieka nirwidialnego” jako triumfatora nad kruchością ludzkiego istnienia.

O Autorze
Paweł Wojciechowski, ur. 1971 r., doktor nauk humanistycznych, historyk literatury, poeta. Interesuje się europejskimi zjawiskami literackimi i kulturowymi XIX i XX w., zagadnieniami z zakresu antropologii kultury, ze szczególnym uwzględnieniem portretu człowieka w tekstach kultury. Autor artykułów naukowych, które publikował m.in. w książkach: Śmierć w literaturze i kulturze drugiej połowy XIX wieku (2002), Czytanie modernizmu (2004), Modernizm: Spotkania. Antologia (2008), Literaturoznawstwo. Historia, teoria, metodologia, krytyka (2008) oraz w czasopismach: „Od – do. Literatura – kultura – wiek XIX”, czasopismo internetowe Zakładu Literatury Pozytywizmu i Młodej Polski Uniwersytetu Warszawskiego (2006), „Obóz” 2007, nr 47. Wydał też dwa tomiki poetyckie: Głos we wnętrzu łzy (1999) i Szepty harf (2002).

redakcja: Ewa Gąsior, przedmowa: abp Józef Życiński

Książka poświęcona osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom. Ukazuje piękny i bogaty wewnętrznie świat ludzi niepełnosprawnych, przepełniony ciepłem i miłością, w którym nie ma egoizmu ani obłudy. Jak dotrzeć do ich świata? Jak zrozumieć ich potrzeby? W jaki sposób otworzyć przed nimi drzwi do normalnego życia? Odpowiedzi na te i inne pytania można znaleźć w tej książce. Zawiera ona sercem pisane świadectwa rodziców i opiekunów dzieci niepełnosprawnych: wypowiedzi psychologów, nauczycieli, terapeutów i duchownych, współpracujących z rodzinami osób niepełnosprawnych, a także obszerną bibliografię przedmiotu i wykaz dydaktyczno-rewalidacyjnych portali internetowych przeznaczonych do pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną. Wskazuje również, gdzie można uzyskać potrzebną pomoc i wsparcie. Książka o ogromnych walorach wychowawczych i społecznych, adresowana do rodziców dzieci z niepełnosprawnością oraz do nauczycieli, terapeutów i opiekunów szkół i placówek specjalnych, studentów kierunków pedagogicznych, psychologicznych, socjologicznych i medycznych.
Przesłanie tej książki – w pełni humanistyczne – jest próbą przeciwdziałania obojętności na problemy rodzin opiekujących się osobami niepełnosprawnymi. Motywuje również konieczność niesienia im pomocy. Warto też zaznaczyć, że na rynku wydawniczym nie ma tego typu publikacji.

Redakcja: Jerzy Kłoczowski
Przedmowa: Jerzy Kłoczowski

Tom drugi, poświęcony formacji wojskowej „Baszta”, ukazujący przemiany w jej historii od jesieni 1939 r. do końca Powstania Warszawskiego i walk na Mokotowie (27.09.1944 r.). Prezentuje bogate w szczegóły, różnorodne teksty wspomnień i relacji, przebliżające czytelnikowi codzienną rzeczywistość tamtych dni przez pryzmat osobistych przeżyć, doświadczeń, jak również refleksji autorów. W opracowaniu opublikowano również wykaz wszystkich żołnierzy, będących członkami tej kompanii w latach 1939–1945. Zestawienie zawierające krótkie biogramy, ukazujące drogę konspiracyjno-powstańczą żołnierzy, zostało przygotowane przez dr. Stanisława Wydżgę, żołnierza tej kampanii, latami gromadzącego dokumentację do dziejów kompanii „Baszta” i wykazu jej żołnierzy.