Zbigniew Koźliński
Cena zbytu 28,00 zł
Cena z rabatem 60% 11,20 zł
Wydanie pierwsze
Lublin: Norbertinum, 2016
Objętość 152, [2] s.
Format 147 x 208 mm
Oprawa miękka klejona
ISBN 978-83-7222-593-1
[ Proza autobiograficzna z okresu okupacji i pierwszych lat po wojnie ]
O książce
Zbigniew Koźliński, żołnierz Armii Krajowej, przedstawia w tej autobiograficznej powieści losy swoje i współtowarzyszy broni w czasie okupacji na Wileńszczyźnie oraz po wojnie, w konspiracji na terenach wyzwolonej Polski. Te migawki wspomnień dają sugestywny obraz pokolenia oddającego swoje młode życie w służbie ojczyźnie. Napisane ze swadą i żołnierską empatią, są ważnym świadectwem myśli i postaw tych, którzy pomimo ciągłego ocierania się o śmierć, bardzo chcieli żyć.
O Autorze
Zbigniew Koźliński (1922–2016) – urodzony w Krasnym Grodzie nad Niemnem (woj. nowogródzkie). Ojciec, wywodzący się z Polonii smoleńskiej, był oficerem armii gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego; matka, urodzona w Taszkiencie jako córka zesłańca po Powstaniu Styczniowym, powróciła do Polski po wojnie z bolszewikami w 1920 roku. Mieszkali w Czarnowszczyźnie, w majątku położonym koło Szczuczyna Nowogródzkiego, gdzie Zbigniew Koźliński uczęszczał do gimnazjum; ostatecznie jednak ukończył gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Grodnie. Harcerz – w 1939 roku zdobył trzeci stopień sprawności (trzy mewki) w szybownictwie sportowym, w szkole lotniczej w Brasławiu.
W 1939 roku ranny w czasie obrony Grodna przed bolszewikami. Ojciec został aresztowany, zaś matka i siostra zostały wywiezione do Kazachstanu, skąd powróciły w 1946 roku, wynędzniałe i schorowane. On sam na polecenie matki uciekł z transportu.
W konspiracji działał w ZWZ i AK, jako łącznik z Warszawą. Wielokrotnie przekraczał granicę z Generalną Gubernią. Później walczył w partyzantce, w 77. pp AK („Niedźwiadki”). W bitwie z SS pod Dubiczami został ciężko ranny (gangrena, amputacja nogi); przeżył dzięki niezwykłej ofiarności wielu ludzi.
Ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem, z „dokumentami” ze szpitala w Królewcu, gdzie rzekomo został wywieziony na przymusowe roboty, a następnie „repatriowany” do Polski z Białorusi.
Po wojnie studiował na Politechnice w Łodzi. Pracował w instytutach naukowych i biurach projektów w Warszawie. Posiada kilka patentów.
Wydał książki wspomnieniowe Czas Wernyhory (1997) i Czerwoni z Dobrego Domu (2007), zbiór wierszy partyzanckich Na drogach swych (1985; współautor Halina Ludwikowska) oraz album poetycko-malarski Tam za rzeką, za mgłą był rodzinny mój dom (2011). Jest współautorem opracowania Europa nieprowincjonalna (1999).
Spis treści
I. Za Niemen nam precz, za Niemen
Ku Kresom
Kresowa stanica
W legendzie rodzinnej
Pamiętna Czarnowszczyzna
Magia tradycji
Pejzaż utracony
II. Po wojnie
Przygody repatrianta
Trudna ojczyzna
III. Trochę wojny
Leśna konspiracja
Zdążyć przed pacyfikacją
Niemieckie negocjacje
Partyzancka bitwa
Ku przeznaczeniom
Wspomnienia sanitariuszki „Lali”
Lasy szumią jednakowo
IV. List niewysłany
|
![](javascript: windowFoto( "files/products/Kozlinski_Troche_120_www_1.jpg", sTitle+": " );)
