Eda Ostrowska
Wydanie I
Lublin: Norbertinum, 1996
Objętość 48 s.
Format 105 x 170 mm
Oprawa miękka klejona
ISBN 83-86837-21-7
[ Poezja ]
O książce
Jej umiejętności językowe w znacznie większym stopniu niż niezwykła wyobraźnia od początku decydowały o sukcesie literackim. Ostrowska zawsze preferuje wiersze krótkie, które lubi łączyć w cykle o zdumiewających osiach fabularnych. Jej metaforyka jest zmysłowa i plastyczna jak u wielu zdolnych artystów, ale wyróżnia ją niepowtarzalny sposób kojarzenia zjawisk i jedyna w swoim rodzaju inwencja lingwistyczna. [...]
„Rzeczywistość” poetyckiego świata Edy Ostrowskiej wydaje się wypowiedziana jak gdyby jednym tchem, w nagłym blasku iluminacji, obejmującej jednak zawsze najbliższy wycinek spostrzeżeń i doświadczeń, nie zaś szeroką, uniwersalną perspektywę. Wiersze Edy Ostrowskiej z omawianego tomiku przypominają krótkie migawki, nagłe błyski flesza, który ma wprawdzie mały zasięg obiektywu, lecz wszystko co zostało w nim uchwycone, szokuje niepokojącą, magiczną scenerię.
„Tytuł”
O Autorce
Eda Ostrowska, ur. w 1959 r. w Sławatyczach — dawny powiat włodawski. Po ukończeniu liceum ogólnokształcącego podjęła studia bibliotekoznawcze na UMCS, po których jakiś czas pracowała w szkole podstawowej. Debiutowała blokiem wierszy w miesięcznikach literackich „Twórczość” oraz „Akcent” w 1980 roku. Rok później w lubelskiej oficynie wydała pierwszy zbiór wierszy uzupełniony serią niekonwencjonalnych listów - nosił on tytuł Ludzie, symbole i chore kwiaty. Już tym tomem zwróciła na siebie uwagę krytyki, odstawał on bowiem od publikowanej w tym czasie poezji. W 1983 r. w „Iskrach” wydała tomik „Smugi pieprzu”, którym potwierdziła swoje dokonania debiutanckie. Pięć lat później opublikowała dwa tomy - Tajemnica I bolesna („Czytelnik”) oraz Małmazja („Śląsk”). Obydwa były zresztą brane pod uwagę, kiedy Poetce przyznano doroczną Nagrodę Poetycką im. J. Czechowicza za 1988 r.
|
![](javascript: windowFoto( "files/products/Eda_Parszywe_120_www.jpg", sTitle+": " );)
