prof. dr hab. Zofia Ostrihanska

(1926-2017)

Urodziła się 22 lutego 1926 r. w Toruniu. W 1938 r. ukończyła szkołę podstawową w Warszawie. W czasie wojny znalazła się we Lwowie, skąd została wywieziona do Związku Radzieckiego; stamtąd w 1942 r. wyjechała do Indii, gdzie w polskim obozie w Valivade koło Kolhapuru ukończyła szkołę średnią i zdała maturę. W styczniu 1948 r. powróciła do Polski i w październiku rozpoczęła studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1952 r. uzyskała stopień magistra psychologii, a od 1951 r. studiowała równocześnie prawo na Studium Zaocznym UW, które ukończyła w 1956 r. Od 1955 r. była pracownikiem Instytutu Nauk Prawnych PAN, w Zakładzie Kryminologii, tam w 1965 r. obroniła pracę doktorską Problematyka prognozy społecznej w odniesieniu do nieletnich recydywistów oraz wyniki badań nad prognozą dotyczącą 180 recydywistów w wieku 15-26 lat, wyróżnioną I nagrodą w konkursie pisma „Państwo i Prawo”. W 1977 r. habilitowała się na podstawie pracy Wielokrotni recydywiści w świetle badań kryminologicznych i psychologicznych, która otrzymała Nagrodę Sekretarza Wydziału I Polskiej Akademii Nauk. W latach 1984-1989 kierowała Zakładem Kryminologii INP PAN (który działał wówczas pod nazwą Instytut Państwa i Prawa PAN). W 1993 otrzymała tytuł profesora nauk prawnych. W 1997 przeszła na emeryturę w INP PAN. W latach 1950-1985 pracowała w różnych instytucjach zajmujących się przestępczością i nieprzystosowaniem społecznym młodzieży. W 1985 r. została zatrudniona na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim; 1 października 1992 r. otrzymała stanowisko profesora nadzwyczajnego, zaś 27 grudnia 1993 r. tytuł naukowy profesora. Była kierownikiem Katedry Pedagogiki Specjalnej w Instytucie Pedagogiki KUL. Na KUL-u pracowała do 30 czerwca 2000 r. Jej zainteresowania badawcze koncentrowały się na problematyce nieprzystosowania społecznego dzieci i młodzieży, przestępczości nieletnich oraz wiktymologii. Była promotorem ponad sześćdziesięciu prac magisterskich i dwóch doktoratów oraz należała do kilku komitetów redakcyjnych. Była współautorką kilku prac zbiorowych, m.in.: Problem nieprzystosowania społecznego młodzieży, w: Zagadnienia nieprzystosowania społecznego i przestępczości w Polsce , red. J. Jasiński, Warszawa 1978; z B. Szamotą i D. Wójcik, Młodociani sprawcy przestępstw o charakterze chuligańskim, Warszawa 1982; Przedmowa do drugiego wydania książki S. Batawii, Wstęp do nauki o przestępcy, Warszawa 1984; Los uczniów nieprzystosowanych społecznie, Lublin 1997; z A. Greczuszkin, Praca z indywidualnym przypadkiem w nadzorze rodzinnego kuratora sądowego, Lublin 1996, 2000, 2005, 2012. Należała do Towarzystwa Naukowego KUL, była członkiem Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych PAN, członkiem Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego im. prof. Stanisława Batawii, członkiem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. W 2000 r. za swoją pracę: Wielokrotni recydywiści w świetle badań kryminologicznych i psychologicznych otrzymała nagrodę sekretarza Wydziału I PAN.

Zmarła 25 listopada 2017 r. w Piasecznie, w Domu Seniora; pochowana została 29 listopada 2017 r. w Pyrach.

[biogram na podstawie: oprac. dr hab. Ryszard Skrzyniarz, prof. KUL, oraz Wikipedia]