Jerzy Hryniewiecki

(1914-2007)

Urodził się 30 października 1914 roku w Mohylewie na Białorusi. Jako pięcioletnie dziecko został przewieziony przez matkę do Polski. Wychowywał się na Górnym Śląsku. Ukończył studia na Politechnice Warszawskiej. W czasie kampanii wrześniowej dowodził plutonem łączności w 21. Dywizji Piechoty Górskiej, uczestniczył w jej walkach od Cieszyna aż do ostatniej bitwy – w lasach pod Biłgorajem. W 1940 roku razem z żoną uciekł z okupowanej Polski przez Słowację i Węgry do Jugosławii. Od 1941 roku do końca wojny służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, najpierw w Legii Oficerskiej na Środkowym Wschodzie, a potem w Wielkiej Brytanii. W 1946 roku zdecydował się wraz z żoną i dwojgiem urodzonych w Wielkiej Brytanii dzieci na powrót do Polski, żeby pomóc przy odbudowie przemysłu chemicznego. Rozczarowany politycznymi warunkami, dwukrotnie próbował uciekać z powrotem na Zachód, ale został zatrzymany: najpierw w okolicach Budziejowic Czeskich, następnie na Bałtyku. Na początku lat 80. XX w. osiadł na stałe w Kanadzie. W dorobku literackim ma 16 esejów: od powstałych w Chorzowie Biedaszybów po napisany w baskijskim St. Jean-de-Pied-au-Port Roncesvalles de Pirineos (1177 m n.p.m.) – o pirenejskiej przełęczy związanej z legendą o Rolandzie (nazwa przełęczy określa również „polską” ulicę w Toronto). W roku 2001 opublikował swoje wspomnienia – Turysta Sikorskiego i powojenne przygody w Peerelu. Zmarł w Toronto 19 listopada 2007 roku. Pochowany został w Oświęcimiu.