Ks. prof. dr hab. Edward Walewander

(ur. 1947)

Edward Walewander urodził się 6 grudnia 1947 r. w Niemirówku koło Tomaszowa Lubelskiego. Jest kapłanem archidiecezji lubelskiej, kanonikiem honorowym Kapituły Archikatedralnej Lubelskiej, kapelanem Jego Świątobliwości.
Święcenia kapłańskie przyjął 25 stycznia 1974 r. w Innsbrucku z rąk Opilio Rossiego, wówczas arcybiskupa, później kardynała, nuncjusza apostolskiego w Austrii. W tym samym roku uzyskał na Leopold – Franzens – Universität magisterium z teologii; tam też w 1978 r. obronił doktorat (druk: Echa Powstania Styczniowego w prasie austriackiej, ODiSS, Warszawa 1989, oraz Die österreichische Presse und der polnische Januaraufstand, Wydawnictwo Peter Lang, Frankfurt a/M.–Bern–New York–Paris 1991).
Po ukończeniu studiów powrócił do Polski. Został wikariuszem w parafii katedralnej w Lublinie. Od 1979 do 1983 r. pracował jako prefekt studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie. W latach 1979–1982 pełnił obowiązki referenta do spraw misji w diecezji lubelskiej, a od 1982 do 1986 r. – referenta do spraw ekumenizmu. Jednocześnie (1984–1986) był diecezjalnym duszpasterzem rodzin. Przez wiele lat (od 1984 r.) pełnił funkcję sekretarza biskupa lubelskiego do spraw kontaktów z zagranicą.
Na początku października 1996 r. został zatrudniony w Instytucie Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych KUL, gdzie od roku 1997 kieruje Katedrą Pedagogiki Porównawczej. W 1998 r. objął stanowisko profesora nadzwyczajnego KUL w tymże Instytucie, nie rezygnując z dotychczas pełnionych funkcji w międzywydziałowym Instytucie Badań nad Polonią i Duszpasterstwem Polonijnym – pracował tam w latach 1983–2005. Od czasu zatrudnienia w Instytucie Pedagogiki kieruje seminarium magisterskim i doktoranckim.
Od roku akademickiego 1980/81 przez 26 lat prowadził na Wydziale Teologii wykłady  dla alumnów Seminarium Duchownego z historii Kościoła nowożytnego, natomiast od 1984/85 przez 14 lat miał specjalistyczne wykłady dla doktorantów z historii duchowości. W latach 1981-1995 wykładał historię Kościoła w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej przy KUL.
Prowadził (w wymiarze 2 godzin tygodniowo) wykłady fakultatywne dla studentów IV i V roku pedagogiki KUL, m.in. Pedagogia katolicka na ziemiach polskich w II połowie XIX w., Wychowanie duchowe w chrześcijaństwie, Dziedzictwo pedagogiczne XIX wieku w okresie międzywojennym. Od kilku lat prowadzi wykłady fakultatywne: Formacja chrześcijańska. Wybrane zagadnienia oraz System opieki nad dzieckiem w Unii Europejskiej; od roku akademickiego 2000/01 ma wykład kursoryczny z pedagogiki porównawczej dla II roku pedagogiki w wymiarze 2 godzin tygodniowo.
Na początku października 1996 r. został zatrudniony w Instytucie Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych KUL, gdzie od roku 1997 kieruje Katedrą Pedagogiki Porównawczej. W 1998 r. objął stanowisko profesora nadzwyczajnego KUL w tymże Instytucie, nie rezygnując z dotychczas pełnionych funkcji w międzywydziałowym Instytucie Badań nad Polonią i Duszpasterstwem Polonijnym – pracował tam w latach 1983–2005. Od czasu zatrudnienia w Instytucie Pedagogiki kieruje seminarium magisterskim i doktoranckim.
Od roku akademickiego 1980/81 przez 26 lat prowadził na Wydziale Teologii wykłady  dla alumnów Seminarium Duchownego z historii Kościoła nowożytnego, natomiast od 1984/85 przez 14 lat miał specjalistyczne wykłady dla doktorantów z historii duchowości. W latach 1981-1995 wykładał historię Kościoła w Instytucie Wyższej Kultury Religijnej przy KUL.

Prowadził (w wymiarze 2 godzin tygodniowo) wykłady fakultatywne dla studentów IV i V roku pedagogiki KUL, m.in. Pedagogia katolicka na ziemiach polskich w II połowie XIX w., Wychowanie duchowe w chrześcijaństwie, Dziedzictwo pedagogiczne XIX wieku w okresie międzywojennym. Od kilku lat prowadzi wykłady fakultatywne: Formacja chrześcijańska. Wybrane zagadnienia oraz System opieki nad dzieckiem w Unii Europejskiej; od roku akademickiego 2000/01 ma wykład kursoryczny z pedagogiki porównawczej dla II roku pedagogiki w wymiarze 2 godzin tygodniowo.