Krzysztof Gilewicz

(ur. 1941)

Urodził się 24 stycznia 1941 roku w Beresteczku (pow. Horochów) jako syn Kazimierza Gilewicza i Ireny z domu Łaszczewskiej. Rodzice Krzysztofa Gilewicza mieszkali w Kupowalcach, prowadząc tam gospodarstwo; matka dodatkowo była nauczycielką, a tuż przed ucieczką z Wołynia również kierowniczką szkoły w pobliskim Nowym Gnieźnie. Jako dwóipółletnie dziecko Krzysztof przeżył napad banderowców na jego dom rodzinny, ucieczkę rodziny, ponad 10-dniowe ukrywanie się w zbożu zakończone ocaleniem i tułaczką, z ostatecznym osiedleniem się rodziny w Łańcucie.

Jest absolwentem dwóch politechnik: Szczecińskiej i Warszawskiej. W latach 1954–1956 stał na czele założonej przez siebie młodzieżowej antysowieckiej organizacji „ANTYS” w Łańcucie. Za tę działalność był sądzony od 11 do 15 lipca 1958 roku w Rzeszowie. W marcu 1968 roku aktywnie uczestniczył w strajku studentów Politechniki Warszawskiej, był autorem „Manifestu studentów Politechniki Warszawskiej”, wyrażającego główne tezy sprzeciwu wobec antyżydowskiej nagonki zorganizowanej przez władze komunistyczne. W latach 1980–1981 był jednym z organizatorów „Solidarności” na Akademii Rolniczej w Lublinie. Swoje życie i działalność dzielił pomiędzy dwa miasta: Łańcut i Lublin. W 1994 roku doprowadził do reaktywowania Kongregacji Prywatnych Przedsiębiorców Ziemi Łańcuckiej, której prezesował od lutego 1994 do kwietnia 1995 roku. Organizował różne imprezy i akcje charytatywne. Wspierał łańcuckie koło Polskiego Związku Niewidomych, dokonał opracowania redakcyjnego wierszy niewidomej poetki Reginy Schönborn i dopomógł w wydaniu zbioru jej poezji Po prostu róża. Doprowadził do wznowienia wydawania niezależnego miesięcznika regionalnego „Gazeta Łańcucka” i podjął się jego redagowania. Był redaktorem naczelnym „Gazety Łańcuckiej” w latach 1994–1995, 1996–1997, 2002–2003. Jest autorem ponad 500 tekstów i artykułów opublikowanych na łamach „Gazety Łańcuckiej”. Publikował swoje teksty w wielu mediach krajowych i zagranicznych, ostatnio również w formie elektronicznej, na forach obywatelskich. Był radnym powiatu łańcuckiego w latach 1998–2002 i wiceprzewodniczącym Komisji Zdrowia, Rodziny i Pomocy Społecznej, a także członkiem Rady Społecznej przy SP ZOZ w Łańcucie. W latach 2002–2006 był ławnikiem w łańcuckim Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i prezesem Rejonowej Rady Ławników w Łańcucie. Za pracę na rzecz ziemi łańcuckiej otrzymał Medal „Zasłużony dla Powiatu Łańcuckiego”. Autor książek: Miłości plonowanie (1998), Ludzie Sybiru – Maria z Sykstuskiej 19 (2006), Krzyż Wołynia 1943. Jest laureatem srebrnego i złotego (nie przyjęty od komunistycznych władz) Krzyża Zasługi.