ks. prof. dr hab. Jerzy Szymik

(ur. 1953)

Urodził się 3 kwietnia 1953 r. w Pszowie. W 1972 r. ukończył naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Rydułtowach i rozpoczął studia na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie jako alumn Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego. Obronił pracę magisterską w 1979 r., po czym przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Herberta Bednorza w Katedrze pw. Chrystusa Króla w Katowicach. W latach 1979-1982 pracował jako wikariusz w Siemianowicach Śląskich-Bytkowie. Następnie rozpoczął pracę jako wikariusz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chorzowie-Batorym, wykonywał ją do 1986 r. Wtedy zdecydował się na kontynuację studiów na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Uzyskał tam tytuł magistra nauk teologicznych (1987), licencjata teologii dogmatycznej (1988) i obronił doktorat (1990). W 1991 r. pracował jako kierownik działu religijnego „Gościa Niedzielnego” – tygodnika, z której redakcją współpracuje do dzisiaj w zakresie problematyki dotyczącej teologii i kultury. W latach 1991-2001 wykładał na Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach (wówczas była to filia Papieskiej Akademii Teologicznej) oraz w Punkcie Konsultacyjnym Studiów Zaocznych Akademii Teologii Katolickiej (od 1999 r. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego) w Katowicach. Od 1991 pracował jako asystent, a następnie adiunkt (1993-2000) w II Katedrze Teologii Dogmatycznej KUL. W 1997 r. uzyskał habilitację i zaczął kierować Katedrą (od 2001 r. jest to Katedra Chrystologii). Trwało to do 2005. Wtedy zaczął wykładać na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego, co czyni do dziś, od 2007 r. jako profesor zwyczajny. W latach 2004-2014 należał do watykańskiej Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Ponadto należy do Towarzystwa Teologów Dogmatyków, Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Zarządu Zakładu Badań nad Literaturą Religijną KUL, Towarzystwa Naukowego KUL oraz Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Od 2015 roku jest członkiem Komitetu Nauk Teologicznych PAN. Jest autorem ponad pięćdziesięciu książek (naukowych, poetyckich, eseistycznych) i ponad stu artykułów. Został laureatem wielu nagród i wyróżnień. W 2006 r. odznaczono go srebrnym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2017 r. kapituła XXIII edycji Ogólnopolskiej Nagrody Literackiej im. Franciszka Karpińskiego przyznała mu główną nagrodę. W 2021 r. otrzymał również Złotego Feniksa – nagrodę główną Stowarzyszenia Wydawców Katolickich.Metropolita katowicki przyznał mu w 2023 roku nagrodę Lux ex Silesia. Specjalizuje się w chrystologii, metodologii teologii, teologii kultury, teologii Josepha Ratzingera. Opublikował tomiki wierszy: Uczę się chodzić (wydanie hiszpańskie Estoy aprendiendo a andar, Madryt 1988), Gwiazdy w filiżance (1989), Zupełnie inaczej (1991), Wstęp wolny (1992), Ziemia niebieska (1994), Dotyk źrenicy (1997), 102 wiersze (1997 – wybór poezji) Śmiech i płacz (2000), Błękit (2003), Z każdą sekundą jestem bliżej Domu (2001 – wybór poezji), Największa jest. 50 wierszy o miłości (2005 – wybór poezji), 33 wiersze rodzinne (2006 – wybór poezji), 33 wiersze przeciwko nicości (2006 – wybór poezji), Cierpliwość Boga. 66 wierszy z lat 2003–2006  (2006 – wybór poezji), Hilasterion: wiersze z lat 2009–2014 (2014), Ogród (2020). Publikował również książki naukowe i eseje literackie, m.in.: W poszukiwaniu teologicznej głębi literatury. Literatura piękna jako locus theologicus (1994), Problem teologicznego wymiaru dzieła literackiego Czesława Miłosza. Teologia literatury (1996), Teologia w krainie pepsi-coli. Od teologii-nauki do teologii-mądrości (1999), O cudzie Wcielenia czyli o tym, że Bogu i człowiekowi cudownie jest być razem (2000), Eseje o nadziei (2001), W Światłach Wcielenia. Chrystologia kultury (2004), Joseph von Eichendorff – Dwanaście wierszy w przekładzie ks. Jerzego Szymika (2007), Prawda i wolność a kontestacja teistycznej wizji świata i człowieka według Josepha Ratzingera – Benedykta XVI (2022), Prymat Boga w czasach zarazy (2023).