Bolesław Momot

Emerytowany nauczyciel polonista. W wieku niespełna 17 lat został przyjęty do Klubu Młodych Pisarzy w Lublinie, z którego po 10 latach wystąpił. Jego życiową pasją jest muzyka, poezja i filozofia. Gra na skrzypcach i organach. Słucha muzyki klasycznej, szczególnie ceni utwory Jana Sebastiana Bacha i Jerzego Fryderyka Händla. Uprawia twórczość poetycką. Jak twierdzi, w poezji najpełniej objawia się kunszt mowy ludzkiej. Tylko poezja może zbliżyć człowieka do tego, co nienazwane, do tych wszelkich zakamarków uczuć, które przeżywamy i których doświadczamy, a dla określenia których brakuje słów. Filozofia z kolei, według niego, traktuje o tym, co wieczne, zajmuje się prawdami ponadczasowymi, a jednocześnie jest jedyną gałęzią nauki, która mimo że nie daje ostatecznych rozstrzygnięć i odpowiedzi, to jednak nie ustaje w dążeniu do nich. Oferuje każdemu człowiekowi możliwość samodzielnej refleksji i osobistego dążenia do prawdy. Z pasji przyziemnych jest miłośnikiem jazdy na rowerze, uprawia turystykę rowerową i pieszą. W roku 2025 opublikował swoją pierwszą książkę – Z witraży.