Ewa Gąsior
Inni, podobni, tacy sami
(źródło nie zidentyfikowane)

    Tak brzmi roboczy tytuł książki, która właśnie powstaje i niebawem zostanie wydana pod patronatem Duszpasterstwa Środowisk Twórczych. Jest to zbiór świadectw rodziców, którzy musieli się zmierzyć nie tylko z macierzyństwem i ojcostwem jako taki, ale dorosnąć do roli rodziców naznaczonych cierpieniem swoich dzieci. To książka rodziców dla rodziców. Wypowiedzi, które odsłaniają kulisy cierpienia, bez patosu i wymądrzania się. Książka szczera bo zebrane historie są opowiadane szczerze i nieśmiało, tak by nikogo nie czynić zakładnikiem własnej opowieści.
    Dziękujemy tym rodzicom, którzy otworzyli swoje domy i serca. Dziękujemy tym, którzy pracują w ukryciu, by książka ujrzała światło dzienne.
Ewa Gąsior

Artykuł: Przegląd piśmiennictwa teologicznego 2010 Nr 2 (32) 510. Inni, podobni, tacy sami. Świadectwa rodziców i wychowawców dzieci niepełnosprawnych, red. Ewa Gąsior, Lublin: „Norbertinum” 2010, 336 [5] s., fot. gł. kolor., Duszpasterstwo Środowisk Twórczych Archidiecezji Lubelskiej, seria: Świadkowie Nadziei 3, ISBN 978-83-7222-400-2.

    Książka o ogromnych walorach wychowawczych i społecznych, adresowana do rodziców dzieci z niepełnosprawnością oraz do nauczycieli, terapeutów, a także opiekunów szkół i placówek wychowawczych – usiłuje poprzez świadectwa rodziców i opiekunów dzieci niepełnosprawnych, wypowiedzi psychologów, nauczycieli, terapeutów i duchownych współpracujących z rodzinami osób niepełnosprawnych, odpowiedzieć na pytania: Jak dotrzeć do świata dzieci niepełnosprawnych? Jak zrozumieć ich potrzeby oraz w jaki sposób otworzyć przed nimi drzwi do normalnego życia? Poza obszerną bibliografią przedmiotu, zamieszczano w niej także wykaz dydaktyczno – rewalidacyjnych portali internetowych przeznaczonych do pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną, gdzie można uzyskać potrzebną pomoc i wsparcie.

Artykuł: Życie i wychowanie
W: Być dla innych 2010, nr 3

Ewa Gąsior (red.), Inni, podobni, tacy sami. Świadectwa rodziców i wychowawców dzieci niepełnosprawnych , Norbertinum, Lublin 2010, stron 341.

    Lekarze nie wiedzą, jak powiedzieć matce, że urodziła niepełnosprawne dziecko. Ktoś powiedział rodzicom sparaliżowanego syna, że to kara od Boga. Rodzice Ani wiadomość o jej niepełnosprawności przyjęli jak swoisty koniec świata. Mama Alicji, gdy dowiedziała się, że jej córka nie będzie się normalnie rozwijała, poczuła się bezradna i zagubiona. Bała się jak jej dziecko będzie funkcjonowało w społeczeństwie. Ogarniał ją lęk na myśl, jak sobie poradzi w życiu, gdy zabraknie rodziców. Na wiadomość o chorobie Magdy jej mama załamała się. Ojciec podszedł do tego z większym opanowaniem, powiedział: „Trudno, musimy sobie jakoś dać radę”. Z takimi dylematami zetknie się Czytelnik świadectw rodziców i wychowawców dzieci niepełnosprawnych zebranych przez panią redaktor Ewę Gąsior na ponad 300 stronach poruszającej serce ksiązki.
    Niektórzy autorzy świadectw przyznają, że długo dojrzewali, by zrozumieć bolesną prawdę – jak niewiele od człowieka zależy, na jak wiele rzeczy nie ma on wpływu, że nie jest reżyserem swojego życia. Kiedy pogodzili się z trudną sytuacją swoich dzieci i przestali ukrywać ich niepełnosprawność, i zrozumieli, jak wielkim skarbem są dla nich, życie nabrało sensu, a oni odzyskiwali zarówno entuzjazm jak i pokorę, by podjąc naukę w szkole prawdziwej miłości.
    ,,Nigdy nie uważałem, że Ania jest przeszkodą w moim życiu” – zwierza się mama dziewczynki z zespołem Downa. „Z dnia na dzień uczę się coraz bardziej kochać swojego syna, bo moja miłość daje mu siłę i wiarę we własne możliwości” – mówi Krystyna, matka niepełnosprawnego Kuby. „Jakiś czas temu odkryłam, że ubogacając się doświadczeniem przebywania z dziećmi niepełnosprawnymi – opowiada jedna z nauczycielek – czuję się spełniona najpierw jako człowiek, a dopiero potem w swoim zawodzie”.
    Choć pewnie o innym życiu marzyli rodzice dzieci niepełnosprawnych, to dzięki trudnościom, jakie na nich spadły, nauczyli się życiowej mądrości, pokory wobec życia
i wiary. Polecam tę książkę wszystkim pragnącym posłuchać rodziców i wychowawców, którzy nie z książek, lecz od życia nauczyli się odnosić sukcesy pedagogiczne, przemieniające przede wszystkim ludzkie serce.

  Wojciech Żmudziński SJ