Jan Kanas

(ur. 1924)

Pochodzi ze wsi Łozowa z rodziny chłopskiej. Decyzją rodziców starszy brat miał objąć gospodarstwo, a on szukać miejsca poza rolnictwem – po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia. Stało się inaczej. Nagła śmierć ojca w 1936 r. przekreśliła plany. W wieku 12 lat musiał przerwać naukę w szóstej klasie, aby pomagać bratu w pracy na roli. Wiosną 1941 r., gdy brata powołano do sowieckiego wojska, on pozostał sam, jako jedyna siła męska na 12 ha gospodarstwa.

W marcu 1944 r. został zmobilizowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Riazaniu nad Oką (ZSRR), po ukończeniu której uzyskał stopień podporucznika. Pełnił funkcję dowódcy plutonu, a następnie kompanii w pułku piechoty. Po przebytej chorobie w 1947 r., której nabawił się w czasie wojny, został uznany za zdolnego do służby nieliniowej i skierowany do służby administracyjnej w RKU. Praca w administracji umożliwiła mu zdobycie średniego wykształcenia; maturę uzyskał w 1951 r.

W lipcu 1953 r. został przeniesiony do rezerwy bez prawa do zaopatrzenia emerytalnego. W wieku 30 lat, mając na utrzymaniu żonę i dwoje dzieci, zaczyna życie od nowa. Pracował w spółdzielczości jako kasjer, kierownik działu finansowego, a potem prezes spółdzielni.

Podjął naukę w systemie zaocznym w Technikum Chemicznym Przemysłu Spożywczego. W roku 1960 po ukończeniu nauki uzyskał tytuł „technika chemii spożywczej”. Pracował w przemyśle owocowo-warzywnym. W roku 1984 jako kombatant w wieku 60 lat przeszedł na emeryturę. Jako emeryt zajął się pisaniem wspomnień; zostały one wydane w 2002 roku pt. Podolskie korzenie.